GLP-1 (7–37)
PrzedklinicznyEndogenny peptyd inkretynowy
Materiał badawczy. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
Przegląd badań
GLP-1 (7-37) jest jedną z dwóch aktywnych form natywnego peptydu glukagonopodobnego 1, wytwarzanego przez komórki L jelita po posiłkach (drugą jest amidowany GLP-1 7-36). Pobudza uwalnianie insuliny wyłącznie przy podwyższonym stężeniu glukozy, hamuje glukagon i spowalnia opróżnianie żołądka. Jego okres półtrwania we krwi wynosi zaledwie około dwóch minut, ponieważ dipeptydylopeptydaza-4 (DPP-4) odcina dwa pierwsze aminokwasy, dlatego jest używany jako fizjologiczny punkt odniesienia i wzorzec w testach, a nie jako lek.
Główną podstawę dowodów stanowią badania laboratoryjne, obliczeniowe, ex vivo lub na modelach zwierzęcych.
Pytania dotyczące GLP-1 (7–37)
PYTANIA O PRODUKTCzym jest GLP-1 (7–37)?
GLP-1 (7-37) jest peptydem złożonym z 31 reszt, pochodzącym od proglukagonu, numerowanym od pozycji 7, ponieważ pierwszych sześć reszt prekursora zostaje usuniętych. Ma wolny kwasowy C-koniec, w przeciwieństwie do amidowanej formy 7-36.
Do czego wykorzystuje się GLP-1 (7–37) w badaniach?
Jest przede wszystkim narzędziem badawczym opartym na peptydzie natywnym i fizjologicznym punktem odniesienia.
Jakie badania opublikowano na temat GLP-1 (7–37)?
Natywny peptyd służy do określania aktywności receptora peptydu glukagonopodobnego 1 w testach komórkowych, w badaniach metodą clamp glukozowy nad wydzielaniem insuliny oraz w pracach nad rozkładem przez DPP-4 i neprylizynę. Jest wzorcem, w odniesieniu do którego zaprojektowano długodziałające leki, takie jak liraglutyd i semaglutyd.
Jaka dokumentacja partii powinna towarzyszyć GLP-1 (7–37)?
GLP-1 (7-37): należy zażądać COA i raportów analitycznych dla oferowanej partii. Należy poprosić o spektrometrię mas, czystość metodą HPLC rozdzielającą produkt DPP-4 GLP-1 (9-37) i amidowaną formę 7-36 oraz zawartość peptydu, niezbędną do dokładnego dawkowania w testach.
Jak należy oceniać warunki przechowywania GLP-1 (7–37)?
GLP-1 (7-37) należy przechowywać w postaci liofilizowanej w temperaturze −20 °C. W roztworze tworzy włókna, zwłaszcza przy wstrząsaniu lub pH zbliżonym do obojętnego, dlatego roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed użyciem, unikać worteksowania i stosować probówki o niskim wiązaniu.