OGP
PrzedklinicznyEndogenny peptyd osteogenny
Materiał badawczy. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
Przegląd badań
Osteogenny peptyd wzrostu (OGP) jest 14-aminokwasowym peptydem występującym we krwi, po raz pierwszy zidentyfikowanym w regenerującym się szpiku kostnym w 1992 roku. Jego sekwencja jest identyczna z C-końcowym odcinkiem histonu H4, a powstaje z alternatywnego miejsca startu w informacyjnym RNA histonu H4. OGP pobudza wzrost i aktywność osteoblastów, a jego aktywnym rdzeniem jest C-końcowy pentapeptyd OGP(10-14). Badania obejmują tworzenie kości, gojenie złamań, materiały do przeszczepów kostnych oraz odbudowę produkcji komórek krwi po uszkodzeniu szpiku u zwierząt.
Główną podstawę dowodów stanowią badania laboratoryjne, obliczeniowe, ex vivo lub na modelach zwierzęcych.
Pytania dotyczące OGP
PYTANIA O PRODUKTCzym jest OGP?
OGP jest peptydem o 14 resztach, identycznym z C-końcowymi resztami histonu H4. Jego najkrótszym aktywnym fragmentem jest pentapeptyd: tyrozyna, glicyna, fenyloalanina, glicyna, glicyna.
Do czego wykorzystuje się OGP w badaniach?
Badania nad osteogennym peptydem wzrostu dotyczą modeli kości, osteoblastów, gojenia złamań i układu krwiotwórczego.
Jakie badania opublikowano na temat OGP?
Badania laboratoryjne i na zwierzętach dotyczyły wzrostu osteoblastów, masy kostnej, gojenia złamań i powlekania materiałów do przeszczepów kostnych, a także odbudowy krwiotworzenia po ablacji szpiku. Dane z badań na ludziach są minimalne, więc dowody pozostają przedkliniczne.
Jaka dokumentacja partii powinna towarzyszyć OGP?
OGP: należy zażądać świadectwa analizy (COA) i raportów analitycznych dla wycenianej serii. Należy zażądać spektrometrii mas, czystości metodą HPLC, zawartości peptydu oraz oświadczenia, czy dostarczany jest pełny peptyd, czy aktywny fragment pentapeptydowy.
Jak należy oceniać warunki przechowywania OGP?
OGP liofilizowany należy przechowywać w temperaturze −20 °C, w stanie suchym i z ochroną przed światłem. Roztwory należy przygotowywać krótko przed użyciem, zwłaszcza do powlekania rusztowań, gdzie stabilność w czasie powinna zostać przetestowana.