Dynorphin A (1–17)
PrzedklinicznyEndogenny peptyd opioidowy z grupy dynorfin
Materiał badawczy. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
Przegląd badań
Dynorfina A (1-17) jest 17-aminokwasowym peptydem opioidowym, Tyr-Gly-Gly-Phe-Leu-Arg-Arg-Ile-Arg-Pro-Lys-Leu-Lys-Trp-Asp-Asn-Gln (YGGFLRRIRPKLKWDNQ), powstającym z prodynorfiny. Została opisana przez grupę Avrama Goldsteina w 1979 roku, a jej nazwa pochodzi od greckiego słowa dynamis, siła, z powodu jej mocy. Jej głównym celem jest receptor kappa-opioidowy (KOR). W odróżnieniu od sygnalizacji mi-opioidowej aktywacja KOR zwykle wywołuje dysforię i reakcje podobne do stresu, a dynorfinę bada się w bólu, uzależnieniu, depresji i biologii stresu. Przy wysokich stężeniach może też wpływać na receptory NMDA niezależnie od receptorów opioidowych.
Główną podstawę dowodów stanowią badania laboratoryjne, obliczeniowe, ex vivo lub na modelach zwierzęcych.
Pytania dotyczące Dynorphin A (1–17)
PYTANIA O PRODUKTCzym jest Dynorphin A (1–17)?
Dynorfina A (1-17) jest peptydem opioidowym o 17 resztach, pochodzącym od prodynorfiny. Jej pierwsze pięć reszt odpowiada leucynowej enkefalinie, a następujące po nich reszty zasadowe nadają jej selektywność wobec receptora kappa-opioidowego.
Do czego wykorzystuje się Dynorphin A (1–17) w badaniach?
Badania dotyczą sygnalizacji opioidowej, biologii bólu i stresu, neurozapalenia, procesów związanych z uzależnieniem oraz modeli zapalnych i sercowo-naczyniowych.
Jakie badania opublikowano na temat Dynorphin A (1–17)?
Badania wiążą dynorfinę i receptor kappa-opioidowy z negatywnym nastrojem w odstawieniu substancji oraz z nawrotami wywołanymi stresem w modelach zwierzęcych. W rdzeniu kręgowym podwyższony poziom dynorfiny po uszkodzeniu nerwu przyczynia się do bólu przewlekłego, częściowo przez działania nieopioidowe na receptory NMDA i bradykininowe. Blokery receptora kappa są obecnie w badaniach na ludziach w depresji.
Jaka dokumentacja partii powinna towarzyszyć Dynorphin A (1–17)?
Dynorfina A (1-17): należy zażądać świadectwa analizy (COA) i raportów analitycznych dla wycenianej serii. Należy zażądać spektrometrii mas potwierdzającej pełną masę 17 reszt, czystości metodą HPLC rozdzielającej krótsze fragmenty, takie jak dynorfina A 1-13 i 1-8, zawartości peptydu oraz zawartości przeciwjonu.
Jak należy oceniać warunki przechowywania Dynorphin A (1–17)?
Dynorfina A (1-17) jest silnie zasadowa i przylega do powierzchni szkła i plastiku. Peptyd liofilizowany należy przechowywać w temperaturze −20 °C, z ochroną przed światłem, a rozcieńczone roztwory przygotowywać w probówkach o niskiej adsorpcji, z nośnikiem lub lekko kwaśnym buforem.